Het is oké om alleen te willen zijn

Het is oké om alleen te willen zijn

Het is oké om alleen te willen zijn. Acht heel simpele woorden die niemand ooit zal tegen spreken. Toch is het niet zo gebruikelijk om alleen te willen zijn. Soms voelt het zelfs alsof er een taboe op heerst. Geluk en energie halen uit het hebben van familie om je heen of het opzoeken van vrienden, dat is ‘normaal’. Voor al die mensen voor wie dat niet zo is zeg ik: het is oké om alleen te willen zijn.

Als Hagenees groeide ik op in de drukte van de stad. Hoewel we niet midden in het centrum woonden waren er altijd mensen om ons heen. Elke zondag gingen we op bezoek bij opa en oma, en verjaardagen werden met de hele familie gevierd. Als kind kon ik al niet goed tegen de drukte, al had ik dat zelf nog niet zo door. Tot irritatie van mijn ouders kon ik tijdens mijn eigen verjaardag volledig verdwijnen in een boek en de drukte om mij heen compleet afsluiten. Midden in de woonkamer op de bank, zittend naast mijn familie, dat wel, maar ik hoorde niets en niemand meer. En dat was natuurlijk niet gezellig.

Ziek van introversie

Pas na mijn pubertijd realiseerde ik mij dat ik leeg loop van teveel indrukken. Ik ben een sociaal persoon en vind het heerlijk om met vrienden dingen te ondernemen, maar wel het liefst in kleine groepen en met de mogelijkheid om, het liefst alleen, weer op te laden. In een wereld die is ingericht voor extraverten is dat niet altijd eenvoudig. De introvert in mij overheerst en stilte doet mij altijd goed. Over de jaren heen lijkt het sterker te worden en heb ik langer nodig om weer bij te komen. Soms lukt bijkomen helemaal niet en dan word ik ziek. Een kleine anekdote:

Het is rond het jaar 2013 wanneer Marije en ik een vriend van haar op zoeken in Londen. Hij woont bij zijn moeder in een buitenwijk van Londen en is bij onze aankomst nog aan het werk. Daarop besluiten wij samen op pad te gaan, de mooie plekjes bezichtigen in de stad, om ’s avonds met de Metro terug te reizen en gezamenlijk te eten. Aan het eind van de dag ben ik bekaf, de migraine kickt in en ik lig de rest van het weekend ziek op bed.

Toentertijd had ik geen idee, maar later besefte ik mij dat de drukte en spanning van de onbekende omgeving de aanleiding van mijn ziek-zijn was.

Hoewel ik echt niet altijd alleen wil zijn, is het wel heel fijn om het alleen-zijn op te kunnen zoeken. Zo ook toen ik nog studeerde. Mijn bachelor deed ik aan de kunstacademie in Rotterdam, een pittige opleiding met bijzondere mensen. Als er een plek is die vol loopt met prikkels is het de academie wel. Toch voelde ik mij daar niet vaak overweldigd of ziek van de prikkels. Hoe dat kan? Ik woonde in een andere stad en mijn dubbele bovenwoning was helemaal voor mij alleen. Zo kon ik de drukte letterlijk achter me laten en thuis tot rust komen. M’n huis was mijn oplader.

Alleen zijn ten tijde van de Coronacrisis

Terwijl ik dit schrijf zitten we midden in de Coronacrisis en ziet de wereld er heel anders uit. Het is een gekke en stressvolle tijd, maar de verplichting om thuis te werken is voor mij een lichtpuntje. Natuurlijk ben ik bezorgd, maar tegelijkertijd laad ik op, heb ik meer energie en kan ik me beter focussen. Bovendien lijk ik makkelijker een goede werk-privé balans te vinden, mede doordat ik ’s avonds nog energie over heb om iets voor mezelf te doen. Ik voel me creatiever en zit beter in mijn vel. Mijn weekenden voelen als minivakanties en ik geniet van het prachtige weer. Heerlijk, toch?

Zeker! Echter, hoe meer tijd er verstrijkt, hoe minder ik mij durf te uiten. Om mij heen hoor ik steeds meer mensen zeggen hoe zwaar ze deze tijd vinden. Niet alleen de stress, want die ervaar ik ook, maar vooral het thuis werken. Het niet fysiek kunnen zien van vrienden en collega’s, geen feestjes en altijd alleen thuis zijn. Er heerst eenzaamheid en ik voel mij haast schuldig dat ik mij zoveel beter voel. Waar ik eerst vol energie deelde hoe goed ik me voelde blijft het nu bij een “het gaat prima” of een “zijn gangetje”. Niet dat ik mijn collega’s en vrienden nooit meer wil zien, ook ik mis het contact. Maar dat ik me beter voel nu de indrukken tijdelijk flink beperkt zijn, daar kan ik niet om heen.

Het is oké om alleen te willen zijn!

Dat brengt me weer terug bij het begin, bij dat jongetje dat op verjaardagen zichzelf afsloot en wegkroop in een boek. Alleen zijn past bij me, ik vind het heerlijk. Als kind had ik dat al, maar over de jaren heen leerde de maatschappij me dat sociaal zijn ‘normaal’ is. Vriendjes maken en zo vaak mogelijk met elkaar lol trappen, daar word je blij van! Maar weet je wat lieve mensen: dat is echt niet voor iedereen zo!

Natuurlijk is het goed om af en toe je huis uit te komen, onder de mensen te zijn en misschien dan zelfs te spelen. Sociaal contact is belangrijk! Maar zij die, net als ik, na een lange dag werken of een vervelend jaar moe zijn en willen opladen door zich af te sluiten van de buitenwereld? Tegen hen zeg ik: het is helemaal oké om alleen te willen zijn!

Meer lezen over persoonlijke uitdagingen en zelfacceptatie?

Van wonen in de natuur naar een leven in de stad
Column: Het besluit gelukkig te zijn

Hoe Dylan niet bestond, tot vandaag

21 Comments

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

  • Erica
    — 2 maanden geleden

    Herkenbaar en zo fijn te lezen. Deze coronatijd past mij volledig Ik hou ervan alleen te zijn en deze Corna lokdown past ij enorm Het afwezig zijn van de sociale druk om ‘gezellig’ te zijn vind ik heerlijk. Ik ben niet eenzaam en ik hb een berere werk/prive balans.
    Maar dat zeggen schint niet te mogen. Je moet je rot voelen om de lockdown.
    Nou dat doe ik dus niet. Ik vind het fijn!

    Tuurlijk er zijn wat zaken die ik mis. Ik heb vrienden die ik af en toe graag zie, liefst thuis overigens. I vind het best leuk om een keertje iets sociaals te doen. Maar om nou te zeggen dat ik die verplichte opzit verhaardagen mis of het in hutjemutje in een rij staan voor een overvol theatr, nou nee. Nu gaat alles veel meer op mijn iegen voorwaarden en ik spreek vrienden regelmatig Soms meer dan eerder.

    Van mij mag dit langer duren

    Beantwoorden
    • Dylan Haanappel
      — 2 maanden geleden

      Heerlijk he, om even zelf te bepalen wat je wanneer wel en niet doet. Ik herken je gevoel ook wel dat het soms lijkt als je er niet van mag genieten, maar sinds ik mij hierover uit spreek is er wel veel begrip voor. Voor velen is het gewoon zo vanzelfsprekend dat je geniet van drukte en levendigheid, en ze staan niet zo snel stil bij het feit dat mensen zoals jij en ik hier juist bij floreren.

      Beantwoorden
  • Mireille
    — 2 maanden geleden

    Dank je Dylan, voor dit openhartige stuk. Verrassend herkenbaar, ik voel me vaak een buitenbeentje, sluit mezelf vaak af voor anderen als het me teveel wordt. Lang gedacht dat ik niet goed wijs ben, maar gelukkig ben ik niet de enige. Ik heb zelf geen kinderen en nauwelijks contact met eigen familie (voor zover ik die ken), woon samen met een lieve man die wel graag mensen (zijn mensen) uitnodigt. Ik kan daar enorm gestresst van raken, zeker als ik een paar dagen vrij hebben en er dan elke dag anderen in huis zijn. Wil dan weg, kan thuis niet meer ontspannen. Jammer, ook voor mijn partner.

    Beantwoorden
    • Dylan Haanappel
      — 2 maanden geleden

      Dat herken ik ook, hoor! Het is echt zoeken naar een goede balans met z’n tweeën en dat kost de ene dag meer moeite dan de ander. Voor ons werkt het in ieder geval om het uit te spreken, meestal vinden we dan wel een weg. Zo ga ik niet mee met alle (schoon)familie-dingen, maar als ik mee ga ben er ik wel écht bij, als je begrijpt wat ik bedoel. Ik hoop dat jullie ook die balans vinden!

      Beantwoorden
  • Jenna
    — 2 maanden geleden

    Erg herkenbaar, lang heb ik gedacht dat er iets mis was met mij. Omdat het mij zoveel energie en moeite leek te kosten om met alles mee te doen wat er op mij afkwam. Op mijn verjaardag zat ik het liefst alleen op mijn kamer en met oud en nieuw op de wc. Nu ik besef dat ik gewoon introvert bent is er een last van mijn schouders afgevallen. Wist ik dit 10 jaar terug nu maar denk ik wel eens.

    Beantwoorden
  • richard
    — 2 maanden geleden

    Opgelucht! Dat is wat ik voel als ik lees dat ik niet de enige ben die voordeel heeft bij de Coronaregels.
    ik voelde me eigenlijk regelmatig schuldig als vrienden klaagden over alle beperkingen.
    En terwijl ik toch minimaal 10x per jaar naar het Theater ga heb ik het nog helemaal niet gemist.
    Ben benieuwd wanneer dat komt 🙂

    Beantwoorden
    • Dylan Haanappel
      — 2 maanden geleden

      Wat fijn, dat je wat opluchting ervaart, want je bent echt niet de enige! Dat schuldgevoel herken ik wel, maar ook dat is echt nergens voor nodig. We zijn nu eenmaal allemaal anders..

      Beantwoorden
  • Lisanne
    — 2 maanden geleden

    Heel herkenbaar! Nu ik al weken thuis werk, merk ik pas hoeveel energie ov-reizen en de kantoortuin mij eigenlijk kostte. En altijd weer die druk om sociale aangelegenheden bij te wonen… Dat mis ik echt niet! Ik ben liever alleen thuis met mijn vriend. Lekker opgaan in mijn eigen projecten en ideeën, zonder gestoord te worden door kletsende collega’s. Heerlijk!

    Uiteraard hoop ik dat er een vaccin en/of medicijn gevonden wordt tegen corona, maar tot die tijd heb ik er geen problemen mee om er het beste van te maken. 😉

    Beantwoorden
    • Dylan Haanappel
      — 2 maanden geleden

      Bizar he, hoeveel energie dat allemaal blijkt te kosten! Blij dat je er nu ook wat meer rust door hebt.

      Beantwoorden
  • Renée
    — 2 maanden geleden

    Amen! Zijn het misschien de extraverte mensen die zich als eerste uitspreken over het missen van zaken en het zat zijn van de maatregelen? Introverte mensen laten misschien minder snel (of luid) van zich horen, maar dat betekent niet dat ze er niet zijn. Stiekem denk ik zelfs dat extraverte mensen een beetje opknappen van een gedwongen kleiner leven en meer rust in hun agenda 😉

    Beantwoorden
  • AnneMarie
    — 2 maanden geleden

    Ondanks dat ik erg geniet van het buiten zijn begon het me toch wat teveel te worden. Nu kan ik alleen nog wandelen maar niet van die dagenlange tochten en dat bevalt me prima.
    Ik begin tot rust te komen en de creativiteit begint weer te stromen.
    Het buiten zijn doe ik nog graag maar dan door in de tuin van mijn moeder te klussen.
    De kinderen mis ik maar verder is het goed zo. Geen last van verveling.

    Beantwoorden
  • Affodil
    — 2 maanden geleden

    Ook ik heb niet de behoefte om voortdurend gezelschap op te zoeken. Naar mijn gevoel krijg je al te vaak zo’n opgeklopt sfeertje van “en het is toch altijd zó plezant”, terwijl de éne helft eigenlijk vaak de andere helft de strot wil afbijten.

    Beantwoorden
  • Martijn
    — 2 maanden geleden

    Heel herkenbaar Dylan! Hier nog zo één 🙂 Het klinkt een beetje raar om te zeggen “geniet ervan zolang ’t duurt”. Maar stiekem is het wel erg fijn, zo’n stapje terug. Doe er vooral je voordeel mee!

    Beantwoorden
  • Anuscka
    — 2 maanden geleden

    Herkenbaar hoor, hier nog zo een! 😉 Ik durf er onderhand ook niet meer over te bloggen – want we wonen ook nog in een uithoek van Denemarken waar het leven eigenlijk helemaal niet anders is, nu. Alleen de lucht lijkt nóg schoner, de stilte nóg intenser…

    Beantwoorden
    • Dylan Haanappel
      — 2 maanden geleden

      Oef, dat klinkt wel heel lekker zeg! Wat mij betreft mag er best wat vaker over geschreven worden..

      Beantwoorden
  • Rick
    — 2 maanden geleden

    Als ik jouw blog lees (en jij de mijne), dan zitten er overeenkomsten in. Dit alleen kunnen en willen zijn is er een van. Ik ben gek genoeg zo gewend alleen thuis te werken, al eigenlijk mijn hele leven (slechte en domme fases van werken in een kantoor daargelaten), dat thuis werken met anderen om me heen geen ‘alleen thuis werken’ meer is. Wel in de bezigheden van creëren, dan ben ik alleen en in mijn hoofd, maar niet als je inspiratie voor een compositie of een tekst zoekt. Ik ben geen die-hard-solipsist, maar iets daarvan zit wel in mij. Overlevingsmechanisme, in mijn geval. Dat staat nu onder druk.

    Beantwoorden
    • Dylan Haanappel
      — 2 maanden geleden

      Ja dat is de andere kant van het verhaal, die herken ik ook. De eerste weken waren heerlijk, want normaal werk ik dus op een druk kantoor en nu is thuis stiller. Maar hoe langer thuis, hoe langer ook 24/7 met elkaar in hetzelfde huis en dan is die rust ook minder..

      Beantwoorden
  • Marga
    — 2 maanden geleden

    Heel herkenbaar!

    Beantwoorden
  • JolandaBoerema76
    — 2 maanden geleden

    Hierin ben je niet alleen 😉

    Beantwoorden